Meteen naar de inhoud
Bewust Kinderloos
Home » Bewust Kinderloos

Bewust Kinderloos

Mijn man en ik hebben ooit bewust gekozen om geen kinderen te nemen. Voor zover je kinderen kunt nemen, kinderen krijg je naar mijn bescheiden mening. En tegenwoordig moet je je nog maar afvragen of ook dat krijgen voor iedereen even vanzelfsprekend is. Maar goed, geen kinderwens dus. Bewust kinderloos.

Een keuze die wij samen en weloverwogen hebben gemaakt. Tijdens een goed gesprek. Een keuze die je echt niet even maakt tussen de soep en de aardappelen door. Je laat alle voor en tegens écht wel de revue passeren.

Bewust Kinderloos

Heel voorzichtig krijg ik soms de vraag, waarom geen kinderen? Ik kan me goed voorstellen dat deze vraag voorzichtig wordt gesteld in verband met de grote kinderwens die sommige stellen hebben en waarbij het gewoon niet lukt. Als ik dan aangeef dat wij geen kinderwens hebben, krijg ik vaker negatieve dan positieve reacties. Waarom?

En dan vooral de opmerkingen de je soms krijgt. Ik bedoel; ‘je weet niet wat je mist’. Alsof ik kinderen moet nemen omdat ik anders iets mis? Wat als ik deze opmerking eens omdraai. Maar dat is schijnbaar op een of andere manier NOT DONE. Vraag me niet waarom. Er zijn genoeg mensen die bewust de keuze maken te leven zonder kinderen. Om welke reden dan ook. En dat hoeft echt niet eens een egoïstische reden te zijn.

Je krijgt er zoveel voor terug! Ook weer zo’n opmerking. Alsof een leven zonder kinderen géén waarde heeft? Alsof je dan nergens voor leeft. Nou, ik kan je een ding meegeven, ik geniet volop van mijn leven. Ik ga en sta waar ik wil en wanneer ik dat wil.

Nog zoiets. Ik besloot onlangs dat ik graag wat minder wilde werken. Gewoon om wat meer vrije tijd te hebben. Om meer te kunnen genieten van het leven. Om vaker leuke dingen te ondernemen. Ik werk immers om te leven en niet andersom. Ik stoorde me enorm aan de opmerking die ik van iemand kreeg: waarom minder werken als je geen kinderen hebt? Euh, pardon? Mensen zonder kinderen moeten maar fulltime (blijven) werken?

Ik vond op lindanieuws.nl nog een redelijk recent artikel dat mooi aansluit op bewust kinderloos zijn. Het hebben van geen kinderwens. Ook daarin lees ik de opmerkingen die mij helaas te bekend voorkomen.

Waarom dit verhaal?

Waarom ik dit verhaal over bewust kinderloos zijn geschreven heb? Geen idee. Het stond ineens op het spreekwoordelijke papier. Misschien om eens duidelijk te maken dat er ook mensen leven buiten de begaande paden. Mensen die bewust kiezen voor anders dan standaard (rijtjeskoophuis, stationcar, 2 kids en een labrador :P).

Maar ik denk dat ik vooral geschreven mijn ‘bewust’kinderloos’ blog heb geschreven voor het volgende: als ik de keuze respecteer dat mensen kiezen voor kinderen. Dan mag dat ook best andersom. Zonder rare opmerkingen.

ps: ik heb nergens gezegd dat ik kinderen niet leuk vind he 🙂

15 reacties op “Bewust Kinderloos”

  1. Dat heb ik me wel eens afgevraagd ja, maar ik ken jou (jullie) amper, dus zoiets ga ik dan ook niet vragen. En nu weet ik het. Respect dat je hier open een eerlijk over durft te schrijven. En ja, ik snap die keuze maar al te goed. Alle z.g. voordelen en ‘leukigheid’ van het hebben van kids snap ik best, maar alle voordelen van het ‘niet hebben’ van kids, snap ik nog veel beter. Kids geven namelijk ook heel veel zorgen. Jezelf zo goed als weg moeten cijferen ten faveure van de kids. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

    Verder zou ik dikke poep hebben aan mensen jullie keuze maar raar vinden. Het leven is namelijk niet per definitie huisje boompje beestje, trouwen en kids ‘nemen’ omdat dat nou éénmaal zo hoort. Ik vind het juist getuigen van een zeer weloverwogen en bewuste keus om niet aan kids te beginnen.

    1. Vooral de argumenten in je eerste alinea waren ook een van onze argumenten. Uiteindelijk bleek het lijstje don’ts groter dan het lijstje do’s.

  2. Ook wij hebben geen kinderen. We hebben niets volledig uitgesloten, maar ik gok dat het er ook niet van gaat komen. Ik herken die opmerkingen. Vet irritant ja, die bemoeienis ook hè. En je PS herken ik ook. Een vriendin van mij zei een tijd terug dat ik kinderen stom vind. Huh?! Dat is gewoon niet waar. Ik wil ze zelf alleen niet.

    1. Toen ons besluit genomen was, hebben wij wel tegen elkaar gezegd, mocht het ‘per ongeluk’ gewoon zo zijn, dan halen we het niet weg. dus die volledige uitsluiting was er bij ons ook niet.

  3. Dank voor je openhartige verhaal! Heel herkenbaar. Ik heb nooit de wens gevoeld om kinderen te krijgen. Door de reacties uit de omgeving is het soms alsof er dan iets mis met je is. Juist andere vrouwen kunnen me dat gevoel geven, alsof ik niet volwaardig vrouw ben zonder kinderwens. En ook niet boeiend (want wat hebben we dan nog met elkaar gemeen). Ik heb de vraag wel eens omgedraaid: waarom wil jij kinderen? “Nou, gewoon” is dan vaak het antwoord. Als ik datzelfde antwoord gebruik is het niet goed genoeg, maar het is wel voldoende om een kinderwens te verklaren…. In deze tijd, in deze maatschappij zouden we inmiddels toch zover moeten zijn dat we inzien dat ook een kinderwens (met nadruk op wens en niet het wel of niet krijgen van kinderen zelf) een persoonlijke keuze is. Ik kan er alleen maar respect voor hebben als iemand er bewust over nagedacht heeft en een keuze heeft gemaakt, ipv maar doen wat iedereen doet….

    1. Dankjewel voor je mooi reactie.Dat probleem met die niet-rammelende eierstokken herken ik maar al te goed. Heb soms zelfs aan mezelf getwijfeld.

  4. Sterker nog, ik snap het heel erg goed! Mijn dochter heb ik dan ook altijd gezegd juist, kies bewust, roep niet zomaar ik moet en zal kinderen, je kunt ook een ‘rijk’ leven leiden waarin je kunt doen en laten wat je wilt, zonder kinderen. Ze heeft anders gekozen, maar wel ook zeer bewust omdat ik dan weer merk, dat vele moeders, die eenmaal kinderen hebben er steevast van uitgaan dat ze dan ooit oma zullen worden, pfffffffffffff

    Echt niet! Voor mij, ik wilde graag kinderen en riep ook al toen ik 14 was, als het mij gegeven is…. zo niet, dan ook goed. En mijn kind, echt heel vaak gezegd, het hoeft niet, gezien ik meer kinderloze bewuste echtparen heb gekend ook, en jij houdt dan wel van kinderen, maar daar lag het weer anders 😉

    Ik zeg, fijn gedaan! Tegelijk zal ik iemand ook meer vertellen, fijn dat jij wel voor vrijheid hebt gekozen 😉 en som met een gerust hart op de minder leuke kanten van moederschap.

    X

  5. Heel herkenbaar! Ook wij hebben bewust voor geen kinderen gekozen en ook ik kreeg regelmatig de vraag waarom niet? Je krijgt er zoveel moois voor terug, je leven is toch niet compleet zonder kinderen? Je wilt je toch voortplanten en samen met je partner een kind op de wereld zetten? En ja, waarom minder werken als je toch geen kids thuis hebt zitten? Goh, wat heb ik me daar lang genoeg kwaad over gemaakt. Ons leven is compleet, we kunnen doen en laten wat we willen, hoeven alleen met elkaar rekening te houden en hoeven ons niet af te vragen in wat voor wereld we eventuele kinderen groot moeten brengen. Ik begrijp donders goed hoe groot de teleurstelling is als het niet lukt en nee, ook ik heb absoluut geen hekel aan kids maar ik hoef ze gewoon niet. Dat is een bewuste keuze.

  6. Lijkt me als vrouw zijnde wel een moeilijke beslissing, omdat je na een bepaalde leeftijd niet meer terug kunt. Als man kun je soms op je 80e nog wel een kind verwekken. Maargoed, het is de keuze aan iedereen zelf. En misschien is kinderloos in deze tijd ook wel het best.

  7. 1 van de bepalende factoren waarom Saskia en ik geen kinderen willen is. Kijk eens om je heen, kijk eens naar de tv, kijk eens op internet of luister eens naar de radio. Alleen maar dood en verderf. Religieus geweld, geweld voor financieel gewin (Brother killing brother, for the profit of another ((Queensryche)). Geweld voor 1 cm extra land en dus extra macht. Het is alleen maar geweld dat naar buiten komt. Wil je daar je kind aan blootstellen?
    Nog een reden.
    kijk eens naar het leven dat je leeft.
    Je staat ’s morgens vroeg op om? te gaan werken voor iemand anders, die jou het liefste gisteren nog de straat op gooit als hij/zij iemand kan aannemen die jouw werk goedkoper kan doen.
    Dan kom je na je werk thuis en wat ga je doen? Eten maken voor jou en eventueel je gezin. Eten dat genetisch is verneukt. Denk je echt dat die krop sla, dat vlees, die aardappelen of welke combinatie dan ook, niet totaal verkracht is door de industrie?
    Daarna ga je afwassen, in de vaatwasser smijten of je laat het staan. Je hebt een hobby of je kijkt tv, anyway je gaat een paar uurtjes iets voor jezelf doen. Dit zijn dus je vrij te besteden uurtjes.
    En dan ga je naar bed toe, want morgen begint het gezeik weer opnieuw!
    Oh ja en je kinderen stuur je naar school, want die moeten leren om deze geweldige levensstijl, als ze volwassen zijn, ook te gaan doen!

    Nee veel mensen zeggen dat je egoïstisch bent als je ervoor kiest geen kinderen te hebben.
    Ik zeg, je doet jezelf en de kinderen er een plezier mee!

    1. Dit had ik dus kunnen schrijven he, deel van de reden waarom wij ook geen kinderen hebben. Maar mocht het ons overkomen dan is het welkom hoor!

  8. Hehe, eindelijk iemand die er ook zo over denkt! In mijn kennissenkring hebben een behoorlijk aantal stellen van mijn leeftijd al kinderen, vriendinnen zijn zwanger, en af en toe krijg ik ook van die opmerkingen zoals jij en dat mijn “eierstokken nog wel gaan rammelen”. Nee. Gewoon nee. Ik ben geen moedermateriaal. Einde verhaal.

  9. Wat een heerlijk herkenbaar stukje! Gelukkig namen de opmerkingen bij mij na mijn 33e af. Ik geloof dat iedereen nu wel geaccepteerd heeft dat ook het niet krijgen van kinderen een keuze is. Ook ik ga binnenkort minder werken en meer genieten. Gewoon omdat het kan 😉

  10. Sheila @ beineffable.com

    Ik heb hier eens een uitgebreide blog over geschreven. Dat ik me zo ergerde aan mensen die een mening hebben over mensen die bewust kinderloos blijven. Inderdaad: “Je weet niet wat je mist.” Nee, je weet ook niet wat je mist, maar dat geldt ook voor degene die er voor kiest om geen wereldreizen te maken zoals ik. Je kan niet iets missen wat je niet hebt/kent, maar dat betekent ook niet dat je het als gemis ervaart. En ook de reactie dat men het egoïstisch vindt als je geen kinderen zou ‘nemen’. Serieus, er is niets egoïstischer dan wel kinderen op de wereld zetten. De kinderen hebben er in ieder geval niet zelf om gevraagd. Aaargh… bizar, onbeschoft en belachelijk! Zo te lezen zal je je dus erg herkennen in mijn blog. En oh… die scheef ik dus als moeder zijnde, hè. Want ik wilde wel moeder worden. Maar werd al gek van iedereen die zich afvroeg of het niet eens tijd werd. En net voor mijn 40e beviel ik van mijn 2e. Een bewuste keuze, maar ook ik werd al gek van alle bemoeienissen. Mag ik khet even lekker bepalen of ik wel of geen kids wil!

  11. Voor mij was het in de puberteit al helder voor me: ik zou nooit kinderen hebben, want ik wilde ze toen al niet en nog steeds niet. Ik ben nu 47 (en ook Maastrichtse). En nee, alle opmerkingen van anderen passen nog steeds niet bij me: Je mist zoveel. Je bent egoïstisch als je geen kinderen neemt. Zit je later alleen in het bejaardentehuis (hoezo egoïstisch, nemen ze daarom zelf wel kinderen dan?), enz.

    In mijn tienerjaren: “Je gaat er wel anders over denken als je een man ontmoet heb en daarvan veel van gaat houden”. Mijn nee werd nooit serieus genomen.
    In de 20: “Wanneer wil je kinderen?”. Nou, nooit. “Waarom wil je ze niet?”. Omdat ik niet van kinderen houd (geen zin in geblèr, poepluiers, gebroken nachten, lastige pubers die een grote mond opzetten, verlies van vrijheid, altijd zorgen om een kind, slapeloze nachten als het om 4u in de nacht nog steeds niet thuis is, ziek is, aan de sigaretten of drugs zit, verzin het maar. Het is onmogelijk voor mensen met kinderen om te begrijpen dat er ook vrouwen zijn die beslist geen kinderen willen en hierin ook niets missen en hun leven zoals het is prima vinden.
    Vanaf mijn 32e na het verbreken van een relatie van 12 jaar: “Het wordt wel tijd voor een nieuwe partner, want het klokje begint te tikken”. Eh…. ik had geen enkele haast en aan (kinderloze) kerels geen gebrek, maar misschien dat langdurig aftasten van diverse mannen mij verstandiger leek alvorens er mee in zee te gaan. En die juiste man werd op een dag mijn man. Een man met kinderen zag ik nooit zitten, dan keek ik snel verder naar een andere man.
    In de 40: “Je moet je haasten, binnenkort lukt het niet meer”. Mijn liefdevolle man die gesteriliseerd is is een grote egoïst (???), al geef ik aan dat ook ik ze absoluut niet wil en het een gezamenlijke beslissing van ons is om mij niet onnodig hormonen te laten slikken. “Je kunt ze altijd nog adopteren”, hoorde ik toen. Gelukkig ben ik nu 47 en begint het ergens toch voor ze te dagen dat ik nog steeds niet mis, niet bang ben om later alleen in het bejaardentehuis te zitten (zij mogelijk ook, hun kinderen hebben dan een drukke baan en eigen gezin en geen tijd voor elke dag een bezoekje aan hun oude moeder. En wellicht haal ik de 80 niet eens…).

    Zodra mensen zien dat je een baby die alleengelaten door de moeder van een bank af dreigt te vallen op de schoot neemt voor zijn/haar eigen veiligheid ben je op slag “een uitstekende moeder” en begint het gezeur weer.

    Ik geloof dat ik wel een paar honderd maal die ellendige, bemoeizuchtige vraag heb gekregen. Maar gekrijs, gedrein, poepluiers (en alle lange verhalen over hoe de poep langs de rug van de peuter ging, een ander onderwerp bestaat er niet meer voor mensen met jonge kinderen, zelfs hele bevallingen werden me nog ongevraagd getoond), de stoorzenders elke keer erdoor als je op bezoek gaat en een gesprek hebt, het verlies van mijn vrijheid, een hoop zorgen die me bespaard zijn gebleven, de reizen die ik kan maken, de extra ruimte in huis, nee, ik mis dat allemaal niet en zal het ook nooit missen. Na een paar decennia kan ik nog steeds geen voordelen noemen in het hebben van kinderen. Er zoveel van houden? Dat kan ik ook wel van mijn man en hond, daar hoef ik geen kind voor te nemen. “Mijn kinderen betalen later wel voor jouw AOW”. Nou, ik betaal anders ook voor andermans kinderbijslag, onderwijs en de gezondheidszorg voor hun minderjarige kinderen en nog meer terwijl zij nooit de hondenbelasting voor mijn hond betaald hebben. Een mens die honderden keren die bemoeizuchtige vraag en opmerkingen moet aanhoren en zelfs verweten wordt dat anderen geen kinderen kunnen krijgen (ik ben daar anders niet verantwoordelijk voor, hoe vervelend ik dat ook voor deze mensen vind) wordt op zijn minst passief agressief op een dag. Elke 3 maanden liep ik 8 dagen leeg en verzwakt en bleekjes rond van alle zware bloedverlies, met de pil erbij nota bene. Geen arts die mijn baarmoeder wilde verwijderen, voor het geval ik alsnog kinderen wilde….. Ze zien je gewoon niet voor vol aan als je bewust kinderloos wilt blijven omdat je niet van kinderen houdt. Ik ga niet kwijlen bij het zien van een pak Pampers op de tv.

    En in deze huidige maatschappij een kind op de wereld zetten? Nee, ook dat trekt me niet. De planeet staat ook niet te wachten op nog meer vervuilers.

    Ik ben blij dat mijn ouders me altijd serieus genomen hebben en zo ook mijn huidige schoonouders (gelukkig wil mijn man ook nooit kinderen). Maar mijn eerste schoonmoeder heeft me altijd verweten dat ik geen broedkip voor haar wilde spelen, al had ze er al 5 via haar 2 andere kinderen. Mijn man valt onder de 1 % van de meest intelligente mensen, die eenzaamheid die daardoor ontstaat wil je je kind ook niet laten voelen. Nee, wij missen niets en vinden ons leven prima zonder. Ik heb niks met “schattige” baby’s, ik voel er niets bij en mijn man ook niet. Het zou mooi zijn als mensen beter zouden nadenken alvorens aan kinderen te beginnen in plaats van “omdat het zo hoort” met alle gevolgen van dien. Alleen maar omdat ze onder de groepsdruk bezwijken. Voor elke scheet tegenwoordig een cursus, maar er zou eens een ouderschapscursus ingevoerd moeten worden. Dat zou veel ellende bij een deel van de kinderen schelen.

    Ik die zoveel zou gaan missen? Ik beschouw het juist als een zegen dat ik heerlijk kinderloos gebleven ben. Maar voor wie dolblij met zijn/haar kind(eren) is en wie het kind een goed leven geeft gun ik alle geluk.

    Kinderen zijn je duurste hobby, zeggen ze. Ik zie dus juist alle reden om veel minder uren te draaien en juist te kunnen doen wat ik prettig vind. En die armpjes om je nek? O, die geeft mijn hond me ook regelmatig, gewoon in mijn armen liggend liggen haar voorpootjes om mijn nek en zo vallen we in slaap, :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.